Hayatım boyunca yalnız kalmayı sevdiğimi düşünürdüm.
Şimdi fark ediyorum ki aslında yalnız kalmayı değil, yalnız kalmayı tercih etmeyi seviyorum.

İnsanın kendisiyle yalnız kalması; iç kavgasını verip güçlenmesi demek bana göre.
Tabii bu, kararı siz verdiğiniz sürece.

Şimdilerde yüzüme çarpan yalnızlık ise benim tercihim değil.
Sanırım bu yüzden bu kadar can yakıyor.

Hayatınızda kimseyi kırmamaya çalışıyorsunuz.
Elinizden gelenin en iyisini yapıyorsunuz.
Ama günün sonunda, kimsenin hayatına dokunamamış olma hissi kalıyor geriye.
İşte bu, insanın içini sessizce oyan bir yalnızlık.

Çözüm mü?
Açıkçası bilmiyorum.

Ya bu duruma alışacağım ve buna “çözüm” diyeceğim,
ya da hayatımı yeniden yalnızlığı bilinçli olarak seçen adam moduna alacağım.

Çünkü bir şeyi seçmenin getirdiği sorumlulukla,
onun size dayatılması arasında derin bir fark var.

Aksiyon alma zamanı geldi…
hatta geçiyor bile.

Ne demiş ünlü düşünür Sagopa:
“Ben bana kendim için lazımım.” 🙂

Kalın sağlıcakla,